کمبود دارو

کمبود و گرانی دارو در داروخانه‌های تهران باعث شده خانواده‌ها برای درمان بیمارانشان وارد مسیر طولانی و پراضطراب شوند؛ نسخه‌ها دیگر فقط درمان نیستند، بلکه معیاری از توان مالی و دسترسی به دارو شده‌اند.

این‌جا، در صف داروخانه‌های مرجع مثل هلال احمر و ۱۳ آبان، روایت دارو فقط روایت «کمبود» نیست؛ روایت دسترسی است. روایت خانواده‌هایی است که برای رسیدن به درمان، باید دارویاب شوند؛ مسیر طولانی را بروند، صف بایستند، تلفن بزنند، نسخه را چند بار ثبت کنند، از بیمه بپرسند، قیمت بگیرند و آخر سر هم شاید دست خالی بمانند.

یک کارشناس دارو می‌گوید: «در دوران جنگ ۱۲ روزه و پس از آن، به دلیل دشواری در دسترسی به پزشکان متخصص، برخی بیماران ممکن است مستقیماً به داروخانه‌ها مراجعه و درخواست دارو کرده باشند. در مقابل، محتمل است داروخانه‌ها هم در عرضه داروهای غیر OTC (نسخه‌محور) غفلت کنند.

«میاستنی گراویس» یک بیماری خود ایمنی است که سبب‌ساز ضعف عضلانی می‌شود، حالا کمبود دارو و مشکلات شبکه توزیع باعث شده بسیاری از افراد مبتلا به این بیماری نتوانند مقدار داروی مورد نیاز خود را تهیه کنند.

با وجود ممنوعیت‌ها همچنان دارو‌های مختلفی تبلیغ می‌شوند که نه‌تنها به‌لحاظ قانونی «تبلیغات» آنها ممنوع است، بلکه بسیاری از این دارو‌ها حتی مجوز تولید، فروش و… را نیز از سوی سازمان غذا و دارو ندارند.

محدودشدن ارز واردات دارو و مواد اولیه آن و افزایش قیمت دارو بدون آنکه بیمه‌ها سهم عمده قیمت را بپردازند، منجر به فاجعه خواهد شد. بیماران ایرانی این حق را دارند که از بهترین و باکیفیت‌ترین دارو‌ها برخوردار شوند.

گفتگو