سیاست

ریشه ساخت تاسیسات کوه کلنگ به سال ۱۳۹۹ (۲۰۲۰ میلادی) بازمی‌گردد. پس از وقوع یک عملیات خرابکارانه بزرگ که سالن مدرن و رو زمینی مونتاژ سانتریفیوژهای پیشرفته ایران را در سایت نطنز نابود کرد، تهران تصمیم گرفت این بخش حساس را به مکانی کاملاً امن و رسوخ‌ناپذیر منتقل کند. 

در سال‌های اخیر، چه زمانی که دونالد ترامپ در قدرت بوده و چه زمانی که خارج از آن قرار داشت، او هیچ‌گاه تمایل خود برای زندانی شدن روزنامه‌نگاران را پنهان نکرده است. رئیس‌جمهور آمریکا بارها و بارها آشکارا از برخورد کیفری با خبرنگاران سخن گفته و گاه این اظهارات رنگ و بویی تند و نگران‌کننده به خود گرفته است.

بحران در تنگه هرمز فقط یک مسئله نظامی نیست؛ یک شکل از جنگ اقتصادی دریایی است. حمله به کشتی‌ها، تهدید به انسداد تنگه، و ایجاد نااطمینانی در زنجیره انرژی، همگی ابزارهایی برای بالا بردن هزینه ادامه منازعه‌اند.

یک نقطه در اطراف شهر بندر امام خمینی (ره) هدف اصابت موشک قرار گرفت.

امیر حیات‌مقدم گفت: ما فعلاً مذاکره را به‌طور کلی تعطیل کرده‌ایم؛ مگر این‌که دشمنان ادب شوند، دست از تهاجم بردارند و اظهار ندامت کنند، بعد ببینیم در آینده مصلحت کشور چیست؛ ان‌شاءالله عمل خواهیم کرد.

ظریف در مطلبی نوشت: اسرائیل تنها کنشگری نیست که می‌تواند یک توافق صلح میان تهران و واشنگتن را تخریب کند. منافع ایران و همسایگانِ پیرامونی‌اش در خلیج فارس ایجاب می‌کند تا با تدوین طرحی مشترک، به دهه‌ها تنشِ خود — که با جنگ ۱۳۵۹-۶۷ ایران و عراق آغاز شد و تا امروز به زیانِ همگان ادامه یافته است — پایان بخشند. 

یک منبع خاورمیانه‌ای تایید کرد که کویت در حال مذاکره با پاکستان، از جمله در مورد تدارکات دفاعی بوده است؛ اما افزود که «مشخص نیست که این به خودی خود به یک پیمان دفاعی تبدیل شود.» پاکستان ارتش بزرگی دارد و جت‌های جنگنده خود را تولید می‌کند.

آنچه در هفته‌های اخیر در جنوب ایران رخ داده، فراتر از یک سلسله حملات تاکتیکی است؛ این رخداد را باید در چارچوب ژئوپلیتیکِ گسترده‌ترِ مهار چین، کنترل شریان‌های انرژی، و بازآرایی معماری امنیتی اقیانوس هند خواند.

 پیش‌نویس توافق هسته‌ای که حمایت آمریکا از برنامه هسته‌ای غیرنظامی ریاض را مشخص می‌کند، با وجود پایان یافتن مذاکرات آمریکا و عربستان سعودی در اکتبر ۲۰۲۵، همچنان منتظر امضای ترامپ است. 

روسیه همچنان برای سال‌های طولانی قادر به صادرات انرژی خواهد بود، اما هر بازار اروپایی ازدست‌رفته و هر قرارداد جدید با تخفیف بالا در آسیا، بخشی از نفوذ سیاسی سابق مسکو را کاهش می‌دهد؛ گویی مسکو دارایی‌های راهبردی آینده خود را برای تأمین هزینه‌های امروز مصرف می‌کند.