چرا بازنشستگان تأمین اجتماعی همیشه آخر صف هستند؟
گوی خبر [1]- در خبر مربوط به پرداخت معوقات افزایش حقوق بازنشستگان فعلاً نکتهای درباره پرداخت معوقه اردیبهشتماه وجود ندارد. معوقات افزایش حقوق بازنشستگان تأمین اجتماعی مربوط به دو ماه فروردین و اردیبهشت ۱۴۰۵ است ولی فعلا قرار است معوقه فروردینماه پرداخت شود و درباره زمان و چگونگی پرداخت معوقه مربوط به اردیبهشت سکوت شده است. روشن است که کمبود پول ناشی از شرایط جنگی و بحران اقتصادی دلیل اصلی عدم امکان پرداخت سریع معوقات شده است.
با اینحال نمیتوان این واقعیت تلخ را نادیده گرفت که بیتوجهی به هزینه کردن صحیح بودجه و خودداری از حذف کردن زوائد یکی از دلایل پدید آمدن مشکلاتی از قبیل به تعویق افتادن مابهالتفاوت حقوق بازنشستگان تامین اجتماعی است. همه قبول دارند که به تعویق افتادن ۶ ماهه پرداخت مابهالتفاوت حقوق قشر ضعیف بازنشستگان تأمین اجتماعی و بعد از این مدت طولانی اقدام به پرداخت مابهالتفاوت یکماه و بلاتکلیف رها کردن مابهالتفاوت یکماه دیگر بهیچوجه منطقی نیست و مسئولین باید برای چنین مشکلی راهی پیدا کنند که مانع تکرار آن شود.
سادهترین و در عین حال عملیترین راه اینست که در تقسیم و هزینه کردن بودجه مدیریت شود. منظور از مدیریت اینست که اولاً بودجههای غیرضروری مانند آنچه برای دستگاههای آویزان، بیخاصیت و سفارشی در نظر گرفته میشود حذف شود و پول کشور فقط به اموری اختصاص یابد که مفید و ضروری هستند. فعلاً درصدد نام بردن از مصادیق دستگاههای آویزان، بیخاصیت و سفارشی نیستیم هرچند بارها از آنها نام برده شده و از دولت خواسته شده ردیف مربوط به آنها را حذف کند ولی «گوش اگر گوش تو و ناله اگر ناله من – آنچه البته به جائی نرسد فریاد است». ثانیاً در تخصیص بودجه به دستگاهها و تقدم زمانی آنها نیز باید اِعمال مدیریت شود و از سفارشی و فرمایشی عمل کردن در این زمینه اجتناب گردد. میدانیم که اِعمال نفوذ در تخصیص بودجه یکی از عوامل اصلی تبعیضهاست و در چنین چرخه معیوبی طبعاً قشر بازنشسته که دستش به جائی بند نیست به ردیف آخر صف دریافتکنندگان بودجه رانده میشود. داستان شستا و شرکتهای تحت مالکیت سازمان تأمین اجتماعی و امکانات زیادی که متعلق به بازنشستگان هستند ولی در اختیار آنها قرار ندارند، ماجرای غمباری است که پرداختن به آن فرصت دیگری را میطلبد.
منبع: روزنامه جمهوری اسلامی